ആരും കാണാത്ത കണ്ണുനീർ പോലെ
കാലിൽ പറ്റിച്ചേർന്ന മണ്ണുപോലെ
താഴെ വീഴുന്ന തൂവലുപോലെ
എല്ലാവരും മറന്നുപോയ
മരത്തിന്റെ ആദ്യ ഇല പോലെ
മണ്ണുമായി അത്രയും ഇഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ
വേരിന്റെ കുഞ്ഞുമുഖം പോലെ
വറ്റിപ്പോയ ഉമിനീരു പോലെ
ഒട്ടിയടഞ്ഞ വായും നാക്കും പോലെ
ഒറ്റയ്ക്കൊറ്റയ്ക്ക് കൂട്ടുകൂടാനാവാതെ
എന്റെ ചുറ്റും നിൽക്കുന്നുണ്ട് ഇവരെല്ലാം
നിശ്ശബ്ദദതയ്ക്ക് ഒട്ടും ഒച്ചയില്ലെന്നത് സത്യമാണ്
കൂട്ടിന് കൊട്ടിയടഞ്ഞുപോയ ചെവികളുമുണ്ട്
ആരെങ്കിലും,
നല്ലൊരു വെടിയൊച്ചകൊണ്ട് ഞെട്ടിച്ച്
എന്നെയൊന്ന് ഉണർത്തിയെടുക്കാമോ?
